1. Hz.İmâm
Hüseyin’in Şehâdetinden Sonra Yaşanılan Olaylar
ve “Ehl-i Beyt” Nesli Nasıl Devam Etti?
Hz.İmâm Hüseyin’in Kerbelâ’da
şehâdetlerinden sonra;
Yezîd ordusu “Ehl-i Beyt’in” bulundukları çadırlara
saldırmışlar ve hayatta kalan Hz.İmâm Zeynel
Âbidin’i de şehit etmek istemişlerdi. Fakat
Hz.Zeynep mani olunca bu işten vazgeçmişlerdir.
Hz.İmâm Hüseyin’in soyları, Hz.İmâm Zeynel Âbidin’den
yürüdüğü için “Adem-i Âli Abâ” diye anılmıştır.
Kerbelâ faciasından sonra “Ehl-i Beyt” ile Şam’a
götürülen Hz.İmâm Zeynel Âbidin; mescidde hatibin
Ebû Sufyan soyunu övüp, Hz.İmâm Ali ve Hz.İmâm
Hüseyin hakkında kötü sözler söylemesi üzerine
Yezîd’e;
“Benim de minberde Allah’ın rızâsını elde edecek,
meclis ehline ecir vermesine sebep olacak, birkaç
söz söylememe müsâade eder misin?” buyurmuşlardı.
Yezîd, müsâade etmek istememiş fakat meclistekiler
Hicâz ehlinin fesâhatini (güzel konuşmak) duymak
istediklerini söyleyip ısrar edince, müsâade
etmek zorunda kalmıştı.
Bunun üzerine Hz.İmâm Zeynel Âbidin, minberi
teşrif buyurup Allah’a hamd-ü senâdan, Hz.Resûlullah’a
ve “Ehl-i Beyt’i”ne salat-ü selâmdan sonra şu
hutbeyi beyân buyurmuşlardır:
“Ey insanlar, bize altı şey verildi ve yedi
şeyle üstün edildik: İlim, hilim, cömertlik,
fesâhat, yiğitlik verildi ve mü’minlerin gönüllerine
sevgimiz ihsân edildi. Seçilmiş Peygamber Muhammed
bizdendir; onu ilk gerçekleyen, îmanını ilk
izhâr eden Ali, Cafer Tayyâr, Allah’ın ve Resûl’ünün
Arslanı Hamza ve bu ümmetin, iki torunu (Resûlullah’ın
iki torunu soyunu sürdüren iki hayırlı ümmet
mesâbesinde olan oğulları) ve Deccal’ı öldürecek
Mehdî bizdendir; bunlarla da herkesten üstün
bir makam ihsân edildi bize.
Beni tanıyan tanır; tanımayana da soyumu-sopumu
haber vereyim:
Ey insanlar! Benim, Mekke’yle Medine’nin oğlu.
Benim, Zemzem’le Safâ’nın oğlu. Benim, abâsının
eteğinde Hacer’ül-Esved’i taşıyanın oğlu. Benim,
herkesten daha iyi, daha güzel bir tarzda Hac
törenini edâ edenin oğlu. Benim, en hayırlı
ve gerçek tavâf edip sa’yi îfâ edenin oğlu.
Benim, en hayırlı ve gerçek Haccedip «Lebbeyk»
diyenin oğlu. Benim, burâka binip göğe ağanın
oğlu. Benim, geceleyin Mescid’ül-Harâm’dan Mescid’ül-Aksa’ya
varanın oğlu. Benim, Cebrâil’le Sidret’ül-Müntehâ’ya
varan zâtın oğlu. Benim, hakkında, «Yaklaştı,
yakınlaştı; iki yay kadar kaldı, yâhut daha
da yakın» denen zâtın oğlu. Benim, gökte meleklerle
namaz kılanın oğlu. Benim, Allah’ın dilediği,
kendisine vahyedilenin oğlu. Benim, Muhammed
Mustafa’nın oğlu. Benim, Aliyy’ül Mürteza’nın
oğlu. Benim, Allah’tan başka yoktur tapacak
deyinceye kadar halkla savaşanın oğlu. Benim,
Resûlullah’ın huzûrunda iki kılıçla savaşanın,
düşmana iki mızrakla vuranın, iki kere göçenin,
iki bey’atte de bey’at edenin, Bedir’de, Huneyn’de
dövüşenin, göz ucuyla bakıncaya kadar bile Allah’a
şirk koşmayanın, Mü’minlerin Sâlihi, Peygamberlerin
vârisi olanın, dîne bid’at katanların köklerini
kazıyanın, Müslümanların sevgilisi kesilenin,
savaşların nûrunun, ibâdet edenlerin zînetinin,
ağlayanlara baştacı olanın sabırlıların en sabırlısının,
Âlemler Rabbinin Resûlü Yâsîn’in (Muhammed’in)
soyundan olan, gecelerini ibâdetle geçirenlerin
en üstünü bulunanın, Cebrâil’le güçlendirilen,
Mikâil’le yardım görenin oğluyum. Müslümanların
haremini koruyanların oğluyum; dinden çıkanları
gerçekten sapıp zulmedenleri, bey’atten dönüp
ahdını bozanları öldürenin oğlu. Benim, Fatımâ’tüz
Zehrâ’nın oğlu; Benim, kadınların ulusunun oğlu….”
Hz.İmâm Zeynel Âbidin’in bu hutbesi;
Hem Yezîd’in yaptığını, hem Hz.İmâm Hüseyin’in
kıyamını, hem dînin esasını, hem de imanın kudretini,
gerçeğin azametini göstermiş ve Yezîd’e uyanları
hayrete düşürmüş, çoğunu ağlatmış, mescidde
bir isyan havası estirmişti.
Kerbelâ faciasından sonra Medine’ye gelen “Ehl-i
Beyt”;
Medine halkına olayları anlatmış, bilhassa Hz.İmâm
Hüseyin’in kız kardeşi Hz.Zeyneb’in fesâhat
ve belâgatları, halkın Emeviler aleyhine dönmesine
sebep olmuştu. Bundan sonra olaylar ve savaşlar
hiç durmadı. Bir tarafta “Ehl-i Beyt’i” canı
gönülden sevenler, Kerbelâ olayından sonra canlarını
seve seve bu yolda feda ettiler. Diğer tarafta
da Yezîd ordusunun zulmü ve zalimliği durmadan
devam etti. Böylece “Hak” ile “Bâtıl’ın” mücadelesi
kıyamete kadar devam edecektir.
Hz.İmâm Zeynel Âbidin’den sonra “Ehl-i Beyt”
nesli;
Onikinci İmâm’a kadar devam etti. Onikinci İmâm
Muhammed Mehdî’nin sır olması ile Oniki İmâm
tamamlandı. Bundan sonra “Ehl-i Beyt’in” ve
Oniki İmâm’ın soyu, nesli hiç kesilmedi ve kıyamete
kadar da nesli devam edecektir.
2. Oniki İmâm Kimlerdir?
Oniki İmâm sırasıyla şunlardır:
Birinci İmâm :
Hz.İmâm Ali (Hz.Peygamber’in
amca oğlu ve damadı)
İkinci İmâm : Hz.İmâm
Hasan (Hz.İmâm Ali’nin oğlu)
Üçüncü İmâm : Hz.İmâm
Hüseyin (Hz.İmâm Ali’nin oğlu)
Dördüncü İmâm : Hz.İmâm
Zeynel Âbidin (Hz.İmâm Hüseyin’in oğlu)
Beşinci İmâm : Hz.İmâm
Muhammed Bâkır (Hz.İmâm Zeynel Âbidin’in oğlu)
Altıncı İmâm :
Hz.İmâm Câfer’üs Sâdık
(Hz.İmâm Muhammed Bâkır’ın oğlu)
Yedinci İmâm :
Hz.İmâm Mûsâ-i Kâzım (Hz.İmâm
Câfer’üs Sâdık’ın oğlu)
Sekizinci İmâm :
Hz.İmâm Aliyy’ür Rızâ
(Hz.İmâm Mûsâ-i Kâzım’ın oğlu)
Dokuzuncu İmâm :
Hz.İmâm Muhammed Taki
(Hz.İmâm Aliyy’ür Rızâ’nın oğlu)
Onuncu İmâm : Hz.İmâm
Aliyy’ün Nakî (Hz.İmâm Muhammed Taki’nin oğlu)
Onbirinci İmâm :
Hz.İmâm Hasan’ül Askerî
(Hz.İmâm Aliyy’ün Nakî’nin oğlu)
Onikinci İmâm :
Hz.İmâm Mehdî (Hz.İmâm
Hasan’ül Askerî’nin oğlu)
Gaybubet (Sır)
KAYNAKÇA
1. Abdülbâki
Gölpınarlı; Hz.Ali, Zaman Yayınları, 1978.
2. Abdülbâki Gölpınarlı; Nehc’ül-Belâga
(Hz.Ali’nin Hutbeleri, Vasiyyetleri, Emirleri,
Mektupları, Hikmet ve Vecîzeleri), Der Yayınları:70,
İstanbul
3. Abdülbâki Gölpınarlı; Oniki İmâm (Hz.Peygamber,
Hz.Fâtıma ve Oniki İmâm),
Der Yayınevi, 1979.
4. Abdülbâki Gölpınarlı; Tarih Boyunca
İslâm Mezhepleri ve Şîîlik, Der Yayınevi,
İstanbul, 1979.
5. Abdülbâki Gölpınarlı; Sosyal Açıdan
İslâm Tarihi (Hz.Muhammed ve İslâm’ın İlk
Devri), İnkilâp ve Aka Kitabevi, 1975.
6. Abdülbâki Gölpınarlı; Kur’ân-ı Kerîm
ve Meâli
7. Din Kurulu; Kur’ân-ı Kerîm-Türkçe Okunuşu
ve Anlamı, Milliyet Yayınları, 1982.
8. Enis Emir; Kur’ân’da Ehl-i Beyt, Ayyıldız
Yayınları, 1995.
9. Fuzulî; Hadikat’üs-Süeda (Ermişlerin
Bahçesi) Kerbela Şehitleri,
Sadeleştiren: M.Faruk Gürtunca, Sağlam Kitabevi,
1979.
10. Hz.Muhammed, “Ehl-i Beyt” ve Oniki
İmâm (Hayatları, Eserleri, Fikirleri,
Vecîzeleri), Ziya Baba Karaşar İnanç eğitim
Hayır Vakfı, Ankara, 2003
11. İsmail Hakkı İzmirli; Kur’ân-ı Kerîm
ve Türkçe Anlamı, Eren Yayınları, 1977.
12. Kur’ân-ı Kerim ve Türkçe Anlamı (Meâli),
Diyânet İşleri Başkanlığı Yay.: 90, 1973
13. Lûtfullah Ahmed; Hz.Muhammed’in Hayatı
ve Kurduğu Dînin Esasları,
I-II. Cilt, İstanbul Maarif Kitaphanesi, 1975.
14. Murat Sertoğlu; Oniki İmâm, I-II. Cilt
15. Murat Sertoğlu; Bektaşilik.
16. Müslümanın Dîn Kitabı-İslâm Dîninin
Esasları Tarihi ve Felsefesi,
Maarif Kitaphanesi, İstanbul , 1971.
17. M.Tevfik Oytan; Bektaşiliğin İç Yüzü,
I-II. Cilt, Maarif Kitaphanesi, 1979.
18. Op.Dr.Mehmet Ali Derman; Evliyalar
Şahı, I. Cilt, İstanbul, 1975.
19. Op.Dr.Mehmet Ali Derman; Allah’ın Arslanı;
II. Cilt, İstanbul, 1976.
20. Op.Dr.Mehmet Ali Derman; İmâm-Ali ve
Muâviye; III. Cilt, İstanbul, 1977.
21. Op.Dr.Mehmet Ali Derman; Dört Halife
Devri ve İmâm-ı Ali’nin Kerametleri,
IV. Cilt, İstanbul, 1977.
22. Prof.Dr.Abdülkadir Karahan; Kırk Hadîs,
Kültür ve Turizm Bakanlığı Yay. 1986
23. Ziya Şakir; Hz.Ali (Hayatı-Öğütleri-Cenkleri),
Maarif Kitaphanesi, İstanbul, 1976.
24. Ziya Şakir; Kerbelâ Vakkası ve Kerbelâ’nın
İntikamı, I-II. Cilt,
Maarif Kitaphanesi, 1974
