1. Yezîd Kimdir? Yezîd’in Soyu, Kavmi Kimlerdir?
Yezîd; Hz.Muhammed’in sevgili torunu ve “Ehl-i Beyt”ten olan Hz.İmâm Hüseyin’i, Kerbelâ’da susuz ve zulm ile şehit eden, İslâmlıkla, Müslümanlıkla alâkası olmayan bir din düşmanı ve dinsiz bir zalimdir.
Dünya yüzünde hiçbir millet yoktur ki;
Yezîd’i bu yaptığı zulümlerden dolayı haklı görmüş olsun. Yalnız Müslümanlar değil, başka dîne mensup olan kavimler bile, Yezîd’in yaptığı bu zalim hareketi lânetlemişler ve Süfyan oğullarının ne kadar hâin ve gaddar bir zalimler topluluğu olduğunu anlamışlardır.
Yezîd’in soyunu ve kavmini inceleyecek olursak;
Kendisi Ebû Süfyan’ın torunu, Muâviye’nin oğlu ve Emevi sülâlesinin dinsiz zalimlerinden biridir.
Bu Emevi sülâlesi ta başından beri; İslâmiyet dînini kuran Hz.Muhammed’e, İslâmiyet dînini yaşatan Hz.Ali’ye ve “Ehl-i Beyt’e” ezelden düşmandı. Çünkü Hz.Muhammed ve “Ehl-i Beyt’i” Haşimiler sülâlesindendi.
Yezîd, Şâm Vâlisi olan düzenbaz, hilekâr, “Ehl-i Beyt” ve din düşmanı babası Muâviye’nin ölmesi üzerine, onun yerine saltanata geçmiş ve babasının yaptıklarını aratmayacak zulüm ve zalimlikler yapmıştır. Yezîd’in bütün hayatı zevk, sefa ve dinsizlik ile geçmiştir. Yezîd’in tek amacı; “Ehl-i Beyt”ten hayatta tek kalan Hz.İmâm Hüseyin’i yeryüzünden kaldırmak ve haksız olarak işgal ettiği makamda, kendi aklınca ilelebet hüküm sürmekti.

2. Yezîd Bu Zulmü Neden ve Niçin Yapmıştır?
Bir mazlûm olan “Ehl-i Beyt”in göz nûru Hz.İmâm Hüseyin’e, bu zulmü ve zalimliği bir insan nesli nasıl, niçin ve neden yapmıştır? Bunun nedenlerini, bu dînin mensupları olarak bilmemiz, incelememiz ve anlamamız gerekir.
Yezîd bu zulmü ve zalimliği iki nedenle yapmıştır:
Yezîd’in bu zulmü ve zalimliği yapmasının birinci nedeni;
Emevi sülâlesinin, Hâşimi sülâlesine olan ezeli düşmanlığından dolayıdır.
Emevi sülâlesi, Hâşimiler sülâlesinden ve Hâşimileri temsil eden Hz.Muhammed ve Hz.Ali’den nefret ediyorlardı. Bu nedenle; Yezîd’in dedesi Ebû Süfyan, İslâmiyet’in kuruluşunda, başlangıcında İslâm dîninin kurucusu Hz.Muhammed’e karşı savaşmıştı. Babası Muâviye, İslâm dîninin ayakta kalması için her türlü fedakârlığı yapan Şah-ı Velâyet Hz.Ali’ye karşı savaşsmıştı.
Muâviye aynı zamanda; Hz.İmâm Hasan’ı da, karısı Câde’yi kandırarak zehirlettirmiş, zalimliğini göstermiş ve Hz.İmâm Hasan’ı şehit ettirmiştir.
Yezîd’in kendisi de, Hz.Peygamber’in sevgili torunu ve Hz.Ali’nin oğlu Hz.İmâm Hüseyin’e düşmandı. Bu düşmanlığın temelinde ise; ezeli bir hasetlik ve çekememezlik vardı.
Hâşimilerden olan Hz.Muhammed’in sülâlesinde ve “Ehl-i Beyt”inde;
Din, hak, adâlet, doğruluk, sadâkat, iyilik, mazlumluk ve bütün güzellikler vardı.

Emevilerden olan Ebû Süfyan’ın sülâlesinde ve Yezîd kavminde ise;
Dinsizlik, haksızlık, adâletsizlik, eğrilik, sadâkatsizlik, kötülük, zalimlik ve bütün çirkinlikler vardı.
Emevilerin bütün gayesi;
İslâmiyet dîninin kurulmasını önlemek, İslâmiyet’i ortadan kaldırmaktı. Çünkü getirilen yeni din, onların menfaat ve çıkarlarına uymuyordu. Emeviler bu nedenle eski putperestliklerini aynen devam ettirmek istiyorlardı. Emevilerin bütün ticari gelirleri bu düzen üzerine kurulmuş idi.
Emevi sülâlesi;
İslâmiyet’in kuruluşundan beri, hiçbir zaman samimi olarak inanıp Müslüman olmamışlardı. Emeviler; İslâmiyet’in ilk yıllarında da, ilk Müslüman olan yoksul, kimsesiz Müslümanlara çok eziyet ve işkenceler yapmışlardı.
Ancak Hz.Muhammed; Medine’de İslâmiyet’i ve dîni kurmuş kuvvetlendirmiş olarak, Mekke-i Mükerreme’yi feth etmeye gelince;
Emevî sülâlesinden Ebû Süfyan ve kavmi, bu fetih karşısında acı mağlubiyeti kabul etmişler ve hiç savaşmadan Zülfekâr’ın korkusundan güya Müslüman olmuşlardı.
Emeviler; başlarını keskin kılıçlardan kurtarmak ve maddi menfaat sağlamak için İslâmiyet’i kabul etmiş görünerek, İslâm bayrağı altına girmişlerse de, fırsat gözlemişler ve ilk fırsatta baş kaldırmak için geçici bir zaman susmak zorunda kalmışlardı.
İslâmiyet tarihini yakından, gerçek kaynak kitaplardan incelediğimiz zaman bakıp görüyoruz ki;
Emeviler, Hz.Muhammed’in Hak’ka kavuşmasından hemen sonra gerçek karakterlerini, iki yüzlülüklerini göstererek, Hz.Peygamber ve “Ehl-i Beyt’i”ne olan içlerindeki ezeli kini, düşmanlığı ortaya koymuşlar ve her türlü zulmü, zalimliği yapmışlardır.
Emevi sülâlesinden olan Muâviye ve oğlu Yezîd;
Hile ve entrika ile geçirdikleri o makamlarda, din adına rahat oturamıyorlardı. Çünkü, haksız yere işgal ettikleri o makamların gerçek sahipleri kendileri değil,“Ehl-i Beyt” idi. Muâviye ve oğlu Yezîd bunları çok iyi bildiklerinden; din ile İslâmiyet ile insanlık ile hiç alâkaları olmadıklarından ve de zalim olduklarından dolayı, o makamın ve dînin gerçek sahipleri olan “Ehl-i Beyt’e” ve onları sevenlere her türlü zulmü, zalimliği yapıyorlardı.
Muâviye’nin bunları yapmaktaki asıl maksadı;
Haksız yere, hile ve entrika ile ele geçirdiği bu saltanatı, kendisi öldükten sonra da oğlu Yezîd’e, saltanatı rakipsiz bırakmak içindi. Bu saltanatlarına engel olacak, rakip olarak gördükleri tek kişi de “Ehl-i Beyt”ten hayatta kalan Hz.İmâm Hüseyin idi. Çünkü Hz.İmâm Hüseyin, Muâviye’ye biât etmemişti. Bütün hayatı; hile, entrika, zalimlik ve dinsizlik ile geçen Muâviye, öldükten sonra saltanatın başına oğlu Yezîd geçti.
Yezîd saltanatın başına geçince;
Hemen Hz.İmâm Hüseyin’e haberler göndermişti. Yezîd’in, Hz.İmâm Hüseyin’den bir tek isteği vardı. Kendisinin halifeliğini kabul ve tasdik edip, biât etmesini istiyordu.
Hz.İmâm Hüseyin;
İslâm Peygamberi’ne bütün varlığını fedâ eden, Hz.Peygamber’in ruhu, kalbi mesabesinde sayılan ve bu sebeple İslâm Peygamber’i tarafından; “Benim ruhum, benim etim, benim kanım, benim nefsim” dediği ve “Dünyada ve âhirette benim kardeşim yalnız Ali’dir” sözleriyle övdüğü İslâm âleminin velîsi, velîler şahı Aliyyel Mürteza’nın oğludur.

Muâviye’nin oğlu Yezîd’in;
İslâm dînini ortadan kaldırmak istemesini hoş görenler olabilirdi, fakat buna Hz.İmâm Hüseyin tahammül edemez ve buna mani olmak için hiçbir fedâkarlıktan çekinmezdi.
İslâm Peygamberi’nin sevgili torunu ve velîler şahı Aliyyel Mürteza’nın bu kıymetli oğlu;
Dedesinin ve babasının eseri olan İslâm dîninin yok olmaması için, her şeyini fedâ etmekten ve kendisine canı gönülden bağlı evlâd-ı ayali 72 yaranıyla, Kerbelâ çöllerinde susuz ve zulm ile şehit olmayı göze almaktan ve şehâdeti kabul etmekten kaçınmazdı. Çünkü “Ehl-i Beyt”in, ezelde ve gelecekteki bütün olaylardan önceden haberleri vardı.
Hz.İmâm Hüseyin, Kerbelâ’da sevdiklerini gözlerinin önünde birer birer şehit verirken, son olarak kucağına 1,5 yaşındaki oğlu Ali Asgar’ı almış ve Yezîd’in cahil askerlerine;
“Ey zalimler, bana ve benim sahabelerime bir içim su vermediniz ve onları susuz şehit ettiniz. Bilirsiniz ki; İslâm akidesince bütün çocuklar Müslüman olarak doğarlar. Şu gördüğünüz 1,5 yaşındaki çocuk masûmdur, Müslümandır ve hatta Muhammed-ül Mustafa’nın kızı Fâtıma’tüz Zehra’nın torunudur. Bu masûm susuzluktan ölüyor. Bu çocuğa olsun, Allah’ın herkese ihsân ettiği sudan bir içim su veriniz” demiştir.
O büyük İmâm, bu 1,5 yaşındaki çocuğunun da şehit edileceğini bildiği halde, ona su istemesi, o masûm çocuğa su verirler ümidinden ileri gelmiyordu. Hz.İmâm Hüseyin biliyordu ki;
Muâviye’nin oğlu Yezîd nasıl taş yürekli biri ise, onun ordusunun kumandanı olan Sa’d İbn-i Vakkas’ın oğlu Ömer’de taş yüreklilikte ve şekavette kendi hükümdarı Yezîd’den geri kalmayacak ve İslâm Peygamberi’nin sevgili torununun 1,5 yaşındaki çocuğuna bir içim su vermeyecek ve hatta o masûm çocuğu susuz şehit edecekti.
Nitekim hadise, Hz.İmâm Hüseyin’in düşündüğü gibi tecelli etti.
Sa’d İbn-i Vakkas’ın oğlu Ömer, yanında duran en iyi nişancılarından Harmele’ye; “Hüseyin’e cevap ver” demesiyle; Harmele, Hz.İmâm Hüseyin’in herkesin görmesi için elinde yükselttiği masûm çocuğun boğazına nişan aldı ve çocuk atılan bir ok ile şehit oldu.
Hz.İmâm Hüseyin’in gayesi;
Görünürde Müslümanız diyen hakikatte ise İslâmiyet’ten ve dinden tamamen uzak olan, Yezîd ve ordusunun ahlâklarındaki mahiyeti, bütün insanlığın gözleri önüne yaymaktı. Böylece Hz.İmâm Hüseyin o zalim topluluğun bütün karakterlerini, içyüzlerini ortaya çıkarmış ve bu konudaki bütün delillerini tamamlamıştır. Hz.İmâm Hüseyin bütün bu fedâkarlıklarını, Emevi sülâlesinin hiçbir mazereti kalmaması için yerine getiriyordu.
Kerbelâ hadisesinden sonra;
Bütün bu zalimlikleri ve zulümleri yapan Muâviye oğlu Yezîd’e, hak veren vicdan sahibi bir tek insan kalmadı. Bütün aklı selim sahibi olan din ve imân ehli insanlar, hatta âlimler; Emevi sülâlesinin zihniyetini, bu yaşanılan olayları ve yaptıkları zulümleri gördükten ve duyduktan sonra gerçekten hatalarını anladılar ve tekrar İslâmiyet’e, dinlerine sarıldılar.
Bu sayededir ki;
Hz.İmâm Hüseyin’in o büyük aklı selimi, o büyük ferâseti (anlayış üstünlüğü), o büyük dehâsı ve şehâdeti ile; İslâmiyet ve din yok olmaktan kurtuldu. Bundan dolayı da; minarelerde “Allah’u Ekber” sesleri halen devam etmektedir.
Yezîd’in ve ordusunun bu zulmü ve zalimliği yapmasının ikinci nedeni;
Dünya saltanatı, dünya sevgisi ve dünya hırsı içindir.
Yezîd, yanındaki zalimleri de hep bu makam, mevki ve dünya saltanatı için toplamıştı. Bu alçakça zulmü yapanlar, bu yaptıkları zulmün karşılığında Yezîd’den; makam, mevki, para ve ne lâzımsa onu alıyorlardı.

Olayı biraz başından ele alırsak;
Ebû Süfyan’dan oğlu Muâviye’ye ve Muâviye’den oğlu Yezîd’e kadar “Ehl-i Beyt’e” bu zulmü ve zalimliği yapan bu zalim kavmin hepsi, oturdukları makamları haksız yere ve hilelerle, entrikalarla gasp etmişlerdi ama saltanatlarını sürdürürken o makamlarda rahat oturamıyorlardı. Çünkü bu makamlar gerçekte “Ehl-i Beyt”in hakkı idi ve ancak onlara yakışırdı.
“Ehl-i Beyt’in” dünyadaki mevcudiyeti;
Yezîd ve kavmini huzursuz ediyordu. Bu nedenle bu makam ve saltanatlarının bir gün ellerinden gideceklerini düşünüyorlar ve koltuklarında huzur içinde oturamıyorlardı. Kendi akıllarınca da bunun tek bir yolu vardı, “Ehl-i Beyt’i” ortadan kaldırmak ve o koltuklarda ebediyen oturmak.
Hz.İmâm Hüseyin’e ve “Ehl-i Beyt’e” bu zulmü, zalimliği yapan Yezîd ve kavminin, ona uyanların tek amaçları;
Dünyaya aşırı hırs, dünyaya tapmak ve dünya saltanatıdır. Bu nedenle Yezîd ve kavminin; gönülleri ve vicdanları kararmış, yok olmuştu.
Bu konuda Allah Kur’ân-ı Kerîm’de şöyle buyurmaktadır:
“Allah onların kalplerini, kulaklarını mühürlemiş (Doğru sözü anlamasın, işitmesin diye), gözlerinin üstüne bir de perde çekmiştir. (Yani onlar kendi irade ve kudretleri ile şekaveti kesbetmekle, tabiatlarıyla dalâlete hazırlandıklarından böyle hükmolunmuştur.) Onlar için büyük bir azab vardır.” (Bakara 7.âyet)
Bu olaylardan insanlık olarak bizlerin alacağı ders de şu olmalıdır:
Dünyaya fazla dalmamak, aşırı hırsa kapılmamak, hiçbir zaman insanlara zulüm yapmamak, haksız yere makamları işgal etmemek, Allah’ı, ölümü ve âhiret âlemini unutmamak, yaratılışımızın sebeplerini araştırıp öğrenmek, aynı zamanda insanlara hizmet edip, güzel ahlâklı bir insan olmaya çalışmak olmalıdır.

4. Yezîd’in Saltanatı Ne Kadar Sürdü ve Sonu Ne oldu?
Hicretin 61. yılı Muharrem ayının 10. günü Cuma namazı vaktinde; Hz.İmâm Hüseyin ile 72 yaranını Kerbelâ çöllerinde susuz ve zulm ile şehid eden Yezîd’in saltanatı, Kerbelâ faciasından sonra sadece 3 yıl sürdü.
“Ehl-i Beyt”ten Hz.İmâm Hüseyin’i şehit ederek, ilelebet dünya saltanatını sürdüreceğini zanneden Yezîd’in sonu hiç de öyle olmadı.
Yezîd bu 3 yıllık saltanatı süresince de “Ehl-i Beyt’i” sevenlere, inananlara ve “Ehl-i Beyt’in” yolundan gidenlere her türlü zulmü, zalimliği ve din düşmanlığını yapmış ve Hicret’in 64.yılında ecelin elinden kurtulamayarak, bu fânî dünyadan lânetle ölüp gitmiştir.
Hiç şüphesiz ki; Yezîd, yapmış olduğu bu zalimliklerinden dolayı hem bu dünyada, hem âhiret aleminde Allah’ın lânetini kazanmıştır.
Yezîd, yapmış olduğu bu zalimlikle de insanlık tarihinde;
Bu dünyada insanoğlunun yapabileceği zalimliğin ve zulmün en gaddar temsilcisi olmuştur.
Yezîd, bu zulümlerinden dolayı ebedi olarak kalacağı cehennemde, kıyamete kadar ateşten bir tabut içerisinde yanacaktır. Yezîd’in davasını kıyamette, şüphesiz ki Allah görecektir.

5. Yezîd’den Sonra Emevî Saltanatı Ne Kadar Sürdü, Sonları Ne Oldu?
Yezîd’den sonra oğlu ikinci Muâviye halife ilân edildi. İkinci Muâviye, iyi kalpli bir insandı, babasına çekmemişti. Hicrî 64.yılında Yezîd’in ölümünden sonra halife ilân edildi.
İkinci Muâviye hilâfetinin 40.günü Ümeyye Camiinde minbere çıkarak;
Allah’a hamd-ü sena ve Hz.Muhammed’e selâvat getirip Hz.Aliyyel Mürteza’nın faziletlerini, üstünlüğünü anlattıktan sonra ve Kerbelâ şehitlerine yapılan zulümleri, haksızlıkları birer birer sayıp bu işi yapan zalimlere lânet okuyarak dedi ki;
“Ey ahali biliniz ki; Ben, bu zulmün devamına tahammül edemem. Hilâfet makamı Ali’ye ve evlâdına ait bir makamdır. Ben bu hakkı gasbetmekten Allah’a sığınırım ve kendimi bu makamdan hal’ettim” diyerek minberden indi. Bu sözlerinden sonra; Yezîd’in yaptığı cinayeti telin etti ve Yezîd’e lânetler yağdırdı. Bu olaylar üzerine; İkinci Muâviye, o gece annesiyle birlikte hareket eden Mervân tarafından şehit edildi.
Bu olaydan sonra; “Ehl-i Beyt” ve din düşmanlığı bakımından, Muâviye ve Yezîd’in karakterini aratmayacak kadar zalim bir kişi olan Mervân hilâfet makamına geçti.
Tarihlerin yazdığına göre;
Yezîd’in ölümünden sonra, hilâfet makamının başına geçen, “Ehl-i Beyt” ve din düşmanı Mervân ile devam eden Emeviler soyunun iktidardaki saltanatları, 80 yıl sürmüştür.
Emeviler bu 80 yıllık iktidarları süresince;
“Ehl- Beyt’e” ve “Ehl-i Beyt’in” yolundan gidenlere, onları sevenlere çok zulümler, haksızlıklar yapmışlar ve bir çoğunu da şehit ettirmişlerdir.
Emevi halifelerinin bir çoğu;
Fâsık, fâcir, münâfık ve İslâmiyet’e hiç de inanmayan, ahlâkları hiç uymayan, halifeden daha ziyade, rezilce bir saltanat süren zorba kişilerdi.
Emevi halifeleri kendi zamanlarında yapmış oldukları zulümleri ve haksız işlerini haklı gösterebilmek için;
Akla, mantığa uymayan düzmece hadîsler uydurmuşlar ve birçok da sayısız kitaplar, eserler yayınlamışlardır. İslâm tarihine hiç uymayan yalanlar, daha ziyade Emeviler zamanında, bir kısmı da Abbâsîler zamanında kitaplara geçmiştir. Bu hadîslerden ve bu kitaplardan bir kısmı hâlâ zamanımıza kadar süre gelmiş ve öylece devam etmektedir.

6. Emevîler, “Ehl-i Beyt’e” Yapmış Oldukları Zulmün Karşılığını Gördüler mi?
Tarihler yazmaktadır ki;
Kerbelâ’da “Ehl-i Beyt’e” bu zulmü yapanlar atlı veya yaya olsun, asker veya kumandan olsun hiçbirisi rahat yüzü görmedi. Bu zalimler en kısa zamanda insanlar tarafından müstehak oldukları cezalara çarptırıldılar ve hemen hemen hepsi, cehennem azâbından evvel, bu dünyada hak ettikleri azâbı, korkuyu, dehşeti yaşayarak, kılıçlar altında ölüp gittiler.

Emevilerden sonra iktidara gelen Abbâsîler;
Emevilerden, Kerbelâ’da “Ehl-i Beyt’e” yaptıkları zulümlerinin intikamlarını çok şiddetli olarak almışlardır.
İktidarı ele geçiren Abbâsî halifeleri de;
Oturdukları bu makamlarda rahat edemiyorlardı. Çünkü bu makamların gerçek sahibi olan “Ehl-i Beyt” nesli, Oniki İmâm yoluyla devam ediyordu. Zamanın “Ehl-i Beyt” imâmlarına halkın sevgisi, saygısı ve itaati hiç eksilmemiş daha da artmış idi. Bu nedenle; halkın Oniki İmâm’a olan sevgi, saygı ve itaatini gören Abbâsî halîfeleri; oturdukları makamların her an ellerinden gideceği endişesiyle, her biri zamanın “Ehl-i Beyt” imâmını hiç yanlarından ayırmamış, daima göz hapsinde tutmuş, bazen dost gözükmüş ve bazen de gizli gizli düşmanlık yapmaktan çekinmemişlerdir.
Ve sonunda Abbâsî halîfeleri de; kendi zamanlarında yaşayan “Ehl-i Beyt” imâmlarının çoğunu zehirleterek şehit ettirmişlerdir.